Cızma-Qara

Soyuq amerikanonun hekayəsi

4 Okt, 2019

Bakıda yaşayanda işdən çıxıb rəfiqəm Fatima ilə gecəyə qədər gəzərdik. Bu gəzməklərdən ən gözəli və ən çox yadımda qalanları payız və qış aylarında olanlardır. Ən çox da köçməzdən əvvəlki sonuncu qışın çox önəmli xatirələri var.

DAVAMI
Günlərin bir günündə

Yaxşının qələbəsi

11 İyn, 2019

Bu günlərdə instagramda bir bloggerin story-si çıxmışdı rastıma. Ötəri olaraq story-lərə baxırdım, amma onun dediyi istər-istəməz beynimdə qaldı və başladı öz-özünə içəridə çək-çevir etməyə. Bu yazını onu səhv çıxartmaq üçün yazmıram, sadəcə story-dən sonra özümdə yaranan suala əsasən, bu mövzu ətrafında düşündüm və gəldiyim nəticəni, yəni öz fikrimi paylaşmaq istədim.

DAVAMI
Günlərin bir günündə

Şedevr

9 Yan, 2019

İcazə verməyin ki, sizi olmadığınız insan olduğunuza inandırmağa çalışsınlar. Məsələn, həyatımın müxtəlif mərhələlərində mənə çox əziz olan iki adam davamlı olaraq mənə “nə istədiyini bilməyən adam” deyirdi. Deməkdən əlavə, məni buna inandırmağa çalışırdılar. Yadıma düşdükcə necə acizcəsinə vurnuxduğumu və onlara belə olmadığımı sübut etməyə çalışdığımı xatırlayıram. Bir tərəfim var gücləri ilə məni buna inandırmağa çalışan əzizlərimə boyun əyməyə çalışarkən, bir tərəfim də əksini sübut etməklə əlləşirdi. Əvəzində hər gün bir az daha dibə çökür, mənəvi məhv olur, həyat qayəmi unudur, əllərimi həyatın yaxasından çəkir, yorğun halda cibimə soxub, ciblərimin yumuşaq parçasını ovcuma yığır, sıxır, belimi hər gün bir az daha bükür, bir küncə qısılır, başımı divara dayayaraq nəfəsimin dayanacağı günü gözləyirdim. Arada aşağıdan yuxarı “elə deyiləm” deyə civildəyirdim, amma səsim qulaqlarına çatmamış yox olurdu.

Beləcə həyatımdan neçə illər ötdü. Hər yarımcıq qoyduğum işi dediklərinin sübutu saydılar. Amma belə deyildi. Nəhayət ucadan, ayaqüstə, ürəkdən və əminliklə “elə deyiləm” deyə bilirəm. Mənim onlar üçün niyə elə olduğumu anladım, biz sadəcə başqa cür insanlar idik. Əgər nəyisə anlamaq vaxtı gəlirsə, bütün yollar bizi cavaba doğru aparır. Bir neçə ay əvvəl bir söhbət əsnası danışırdım: “bilmirəm kiməm, deyirlər nə istədiyimi bilməyən adamam. Bir gün rəsm çəkmək istəyirəm, bir gün foto, bir gün ağacla oyamaq istəyirəm, bir gün daşla, bir gün teatrda olduğumu xəyal edirəm, bir gün vəhşicəsinə pianinoya toxunmaq istəyirəm, bir gün ucadan mahnı oxumaq, bir gün şeir yazmaq, bir gün hekayə, bir gün balerina olmadığım üçün heyfslənirəm, bir gün heykəltəraş olmadığım üçün, yaxud da hamısı üçün birdən çalışıram, arada isə bütün qapıları bağlayıb yatmaq istəyirəm.. o qədər şey istəyirəm, hətta deməyə belə qorxuram ki, yenə “sən də bir şey seç artıq” deyəcəklər.” İzah edənə qədər özümü tükətdim, ardınca mənə çox sakit, təmkinlə cavab verdilər: “necə yəni mən kiməm? Bu nə həngamədir beynində? Bu ki, əladır! Sən sadəcə yaradıcı insansan.” Ardınca mənə misallar çəkdilər, məsələni mənə aydınlaşdırdılar.

Siz mənim halımı bilərdiniz, sevincdən niyə ölmədim bilmirəm, amma deyəsən yaşamağa yenidən başladım. Fərqinə vardım ki, həyatımda hər gün usanmadan bacarıqlarımı mənə xatırladan və ən yaxşılardan ola biləcəyimə inandıran insanlar var. Özüməinamı sürətlə bərpa etdilər və mən artıq paralel şəkildə hər şeylə məşğul oluram. Özümü çoxlu pul qazanmağın yollarını axtarmağa vadar etmirəm. Mən bu deyiləm, bunun üçün doğulmamışam. Baxmayaraq ki, uzun illərdir özüm qazanıram, maddi olaraq heç kimə yük olmamışam. Sadəcə mənim daxilimdə başqa ağaclar çiçək acır, quşlar başqa mahnı oxuyur, bayram mahnısı ayrı cür çalınır, matəm ayrı cür qurulur, qar ayrı rəngdədir, günəş ayrı, duman ayrı cür çökür, yağış ayrı cür yağır, hamı ayrı cür gülür, ayrı cür ağlayır..insanları başqa cür sevirəm, həyat məqsədlərim ayrı şeylərin üzərində qurulur. Mən bir dəqiqə də olsun beynimdən “5 dəqiqə sonra ölə bilərik” fikrini çıxarda bilmirəm, insanları sonraya saxlaya bilmirəm.

Son günlərdə yenidən rəngkarlıqla məşğul olmağa başlamışam. Az öncə yenə bir işə başlayırdım. Hiss elədim ki, artıq davamlı çox ürəklə işləyirəm. Bunu yazmağım da bunu hiss etməyimdən irəli gəldi. Bilirəm kiməm, bilirəm nə istəyirəm, bilirəm bunu niyə edirəm, bilirəm ki, hər saniyəmə həsədlə baxan, hər saniyəmə güvənən, dalbadal saydığım saysız, axmaq səslənən ideyalarıma həmişə “hə” deyən insan var, insanlar var.

Dünyada pis insan yoxdur, sadəcə hərənin öz tayı, öz ətrafı var. Həyata baxışda kimsə kimdənsə haqlı ola bilməz, sadəcə fərqli ola bilər. Ona görə əgər hissləriniz sizi inandırırsa ki, sizə dedikləri kimi deyilsiniz, buna inanmağa davam edin. Hardansa sizə inanan insan (-lar) çıxacaq, bütün axmaqlıqlarınıza “hə” deyəcək (-lər). Sizin dəyişkən əhvalınız belə oları narahat etməyəcək, sadəcə bunun ardınca gələcək “şedevri” gözləyəcəklər və siz axır-əvvəl bu şedevri yaradacaqsınız! 🙂